آتشین رخ

برشی از ترانه حافظ

دوش می آمد و

 رخساره

 برافروخته بود

  تا کجا

باز

 دل غمزده‌ای

 سوخته بود

 

رسم عاشق کشی و

 شیوه شهرآشوبی

  جامه‌ای بود که بر قامت او

 دوخته بود 

 

گر چه

 می‌گفت که

 زارت بکشم

 می‌دیدم

  که نهانش

 نظری

 با من دلسوخته بود 

کفر زلفش

 ره دین می‌زد و آن

 سنگین دل

  در پی اش

 مشعلی از چهره

برافروخته بود 

خشکانگی جهان

 

یک شعر کوتاه از وحید قزوینی

دیدم:

  آن چشمهّ هستی

               که جهانش

                                     خوانند

آن قدر آب

           کز او

        دست توان شست ،

                                 نداشت!!

زنگهایی که برای ما می زنند...

به گزارش حافظ

مرا

       درمنزل جانان 

            چه جای عیش؟

   ._چون هردم

                       جرس

           فریاد

   می دارد

             که:

                    بربندید محمل ها!!

آزادی عظیم یک روح ناچیز

یک هایکوی ناشناخته از شاعری گمنام...

می خواهم آزادباشم

 

 

عروسک خیمه شب بازی می گوید

و نخش آزاد می شود