از هزاران زني که فردا پياده مي‌شوند از قطار

شعری ازعباس صفاری

 

لازم نيست دنياديده باشد

همين که تو را خوب ببيند

دنيايي را ديده است

از ميليون‌ها سنگ همرنگ

که در بستر رودخانه بر هم مي‌غلتند

فقط سنگي که نگاه ما بر آن مي‌افتد

زيبا مي‌شود

تلفن را بردارشماره‌اش را بگير

و ماموريت کشف خود را

در شلوغ‌ترين ايستگاه شهر

به او واگذار کن

از هزاران زني که فردا پياده مي‌شوند از قطار

يکي زيبا

و مابقي مسافرند

دو اژدها روی شانه هات

 

 

 

                                                                       آتش

 

 

مریم ترنج

 

 

 

آسوده بخواب

 

آسوده میان سینه ام بسوز

 

" بسوز که سوز تو کارها بکند "

 

می بینی ابراهیم

 

سرخپوست ها

 

دور تو می گردند

 

           می چرخند

 

           می رقصند

 

هلهله می کنند

 

و از جای پایشان هیچ چشمه ای نمی جوشد

 

گلهایی که قرار بود آتش را بر تو سرد کنند

 

در خشکی لب هایمان پژمردند

 

دو فرشته شانه هات

 

مثل دو ماهی مرده روی آب آمده اند

 

تا دود این آتش را از چشم ما ببینند

 

می بینند

 

دهان در آتش می کنند

 

و به شکل دو اژدها روی شانه هات

 

سال ها بعد

 

عصای دست موسی می شوند.

سربه سر آسمان...

شعری ازدفترشعر" وناگهان همیشه"

 

فعلا"

رقص پای این گورخرپیر

                           -زمین-

به دردخودش می خورد...

                 خورشید

شیری است که انگیزه ی شکار ندارد؛

                        شبانه روز

باآسمان سربه سر می گذارد.

                                 82