آغوش های قراضه

نامحرمان

 

پیاده اید.

بوق ها،چراغ می دهند.

انتهای رانه های نازدانه ی شماست؛

                                       ایستگاه قلب های متروک

چرخ ها،هوارمی کشند

دست هابه فرمانهای ممنوع

                                  چرخیده اند.

  افتاده اید.

آغوش های قراضه

شاهراه تازه ی کهن دیار ماست.

 

 

چرخ ها.-

دست ها.-

بوق ها،زوزه می شوند...

                         1385

هی! فلان فلانی!

 

اوج

امروزها هرکس به تورم می خورد

                            مشکوک، می پرسد:

                        -هی! فلان فلانی!

احوال بالتان چه طور است؟

 

چه باید بگویم

          که بالی ندارم

پرازشوق پروازم

             -اما...

          1386

خوشگلان ،پابرهنه دویدند...

الم شنگه

 

شب نوربازی

          خوشگلان

               پابرهنه

به تماشای مهیب آتش فشانی

                          دویدند

□

خنده می افتند

            ازآوارصدا

شهربندان

          قعرپشت بام ها

□

غیرخدا

     توسرما

         هیشکی نبود

                تاانفجاربغض چشمهای زمینو

                                              بشنفه...

                                                85

فرشته ها فراموشی گرفته اند...

راز مشترک

 

در هماوازی آژیرها وشیپورها

پسرکی خواب می شنود

زمین

      گردویی ست؛

                 می شکند

با دست های دیو –چاله ای سیاه .

□

فرشته ها

           فراموشی گرفته اند

به خورشید رفته اند

          وفال بال هایشان را       

                         گل پوچ آورده اند

                                    تا ارتفاع صفر .

□

می ایستد

میان آسمان

پری شاد کوچکی

که خواب دیده

                کودکی ست

              با گردویی به رنگ بال هایش.

                                             85

 

ماهان ،یکساله شد...

با درود و آرزوی شادکامی

 

سال گذشته در چنین روزی وبلاگ "ماهان" در آپارتمان کوچکی در پایتخت آغازبه کارکرد و به نظرم تاکنون نزدیک به 300روزبااشعار و سروده های خودم و دیگران به مخاطبان ارایه شده است.

ازامروز که دومین سال فعالیت این وبلاگ شروع شده ,رویکرد جدید من،کاربرد وبلاگ به مثابه دفنرچه مخصوص  اینجانب در فضای مجازی خواهدبود؛درواقع به قول"علیرضا خدابخش"وبلاگ باید با مطالب اختصاصی نویسنده ی آن ،پرشود؛نه با گلچین مطالب این و آن.

پس از امروز به بعد این وبلاگ فقط با نوشته های خودم والبته کمی هم دیر به دیر به روز خواهد شدکه طبیعی است, زیرا هرروز نمی شود که شعریا نوشتارو... نوشت .ازهمراهانم در یکسال گذشته بسیار ممنونم و امیددارم همچنان باهم باشیم و ازهم بخوانیم.

 

یک شعرمن ازروزهای دور

 

سه ضلعی روز دوازدهم

(1)

و چهچهه ، تعطیل...

جاده های پرواز

تا عطش

ادامه دارند

"غریو رودخانه، حراج می شود"

سنگریزه ای

               سخنرانی می کرد...

(2)

بر صخره های باد

هنوز پرنده ای می خواند:

" اینجا

زمین را

به خاک سپرده اند."

(3)

پاهای پسر به گوش می رسد،

ترقه های بهاری.-

 

مارمولکی از تخته سنگش

دل نمی کند.

و لاله های کوهی

دست های تو را می چینند.

                              1381

 

روحم از پشت بام افتاده !!

شعری از "حدیث لرز غلامی"                                          

روحم و روی ابر می خوابم
خسته‌ام ، توی قبر می‌خوابم!

بوسه‌ات مانده روی بازویم
مادرم گریه می‌کند رویم

توی یک قبر تنگ و بن‌بستم
مثل یک مرده در خودم هستم!

روح من داغ و نیمه‌جان مانده
چشم‌هایم به آسمان مانده

حالت گیجی بدی دارم
استخوان‌درد ممتدی دارم

بوی باران گرفته پیرهنم
مزه‌ی سنگ می‌دهد دهنم!

زنگ تو از صدام افتاده
روحم از پشت بام افتاده

خاک می‌ریزد از نفس‌هایم
دو ٬ سه ساعت شده که اینجایم

نور افتاده بر سر و رویم
یک فرشته نشسته پهلویم

عطر بالش یواش می‌آید
بوی سیب از صداش می‌آید

نفسش توی قبر ، پخش و پلاست
شکل رویای مادرم، حوّاست!

شکل یک سیب سرخ، در سبد است
اسم و فامیل مرده را بلد است

ساکن برج سوم ماه است
بال‌هایش بلند و کوتاه است

مثل یک ماه ، توی بافه‌ی نور
مایه‌ی دلخوشی اهل قبور!

رو به رویم نشسته با خنده
«قطعه تون و  ردیفتون، چنده؟» 

*

-قبر من یک چراغ کم دارد
قبر پایین، کرایه هم دارد؟

من کمی آفتاب می‌خواهم
هفته‌ای یک کتاب می‌خواهم

نه! نریزید! آب لازم نیست
سنگ قبر و گلاب لازم نیست

یک فضای سپید می‌خواهم
سیم کارت جدید می‌خواهم

کنج این قبر شکل کافه شود
«حافظ سایه» هم اضافه شود!

اولین پنجشنبه‌ی هر ماه
مثنوی‌خوانی است با ارواح!

حق تفسیر مال مولاناست
روح او پنجشنبه‌ها اینجاست!

شمس یک گوشه تلخ می‌خندد
مثنوی را نخوانده، می‌بندد

آشناها کنار هم هستند
این طرف بچه‌های بم هستند

چه بهشت و جهنمی داریم
روزها توی قبر بی‌کاریم!

این طرف‌ها غریبی و غم نیست
دور و بر روح آشنا کم نیست

می‌رسد حافظ از سرازیری
با سیه چشم ناز کشمیری

*
حیف شد! زنده‌ای و من تنهام
سال‌هایی که بعد تو اینجام

لطفاً این روزها به لطف خدا
یک تصادف بکن! بمیر و بیا!

 

آسمان آیا...؟

 

شعری از "دکتر شفیعی کدکنی"

 

 

آن صداها به کجا رفت

صداهای بلند

 گریه ها قهقهه ها

آن امانت ها را

آسمان آیا پس خواهد داد ؟

 

پس چرا حافظ گفت؟

آسمان بار امانت نتوانست کشید

نعره های حلاج

بر سر چوبه ی دار

 به کجا رفت کجا ؟

 

به کجا می رود آه

چهچهه گنجشک بر ساقه ی باد

آسمان آیا

این امانت ها را

باز پس خواهد داد ؟

 

زاري سه تار در باد

شعری از "م-آزاد" 

      من زاري سه تاري را شنيدم
      از دورهاي دور ،
      در هاي و هوي باد .

      من زاري سه تاري را در باد
      از كوچه‌هاي دور شنيدم        
                                 كه مي‌گريست
      سروي ميان باغ
      بيدي كنار جوي.

      در هاي و هوي سبز گياهان پيشخوان ‌ها       
 
      از ريشه جدا ؛
     
      مي زاري سه تاري را از كوه         
      و هاي هاي مردي را از دشت    
      مي شنيدم كه مي‌خواندند   
      مرد و سه تار مرد .
  
     گاهي (( خدا خدايي
                                   از همدلي جدايي )) را مي‌گرييدند .
     ديدم كه پارسايي بر بام هاي سرد سحر ناله كرد و خواند
     با زاري سه تار .

         
     در هاي و هوي باران ديدم كه آب‌ها از چشمه‌ها تراويدند،    
     و گياهان دشتها روييدند .
     با شور سه تار    
           گل‌هاي سپيد    
                  در سايه‌‌ي بيد 
                                رقصيدند .  
     آنگاه خموش ديدم   
        در آفتاب نگاه :      
                    سروي ، مستي‌ست
                          بيدي ، سازي    
     و آن مست سياه  
                      تشنه‌ي نوريست ... 
     و آن ساز خموش    
                       چشمه‌ي آوازي....

حقیقت دارد ؛تورادوست دارم...

 

شعری زیبا از "احمدرضااحمدی"

حقیقت دارد
 تو را دوست دارم
 در این باران
 می خواستم تو
 در انتهای خیابان نشسته
باشی
 من عبور کنم
 سلام کنم
لبخند تو را در باران
 می خواستم
 می خواهم
 تمام لغاتی را که می دانم برای تو
 به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
 دنیا را ببینم
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در اینه نگاه کنم
ندانم پیراهن دارم
کلمات دیروز را
 امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
 تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
 آنقدر بمیرم
 تا زنده شوم

مسافرت بودیم و خوش گذشت

 

شعری از "بهزاد خواجات"

 

مسافرت بودیم و خوش گذشت

کوه گذشت و دریا و کمی آسمان هم ...

در جاده اسبی به ما حمله ور شد

و بعد از یک دعوای مفصل ، نوشابه ی تگری

تو را پرت کرد به بین النهرین

که لااقل بت ها فرمایشاتی نداشتند

(امتحان کرده اید؟ )

شگون ندارد ناخن بجوی دختر !

نیشت را ببند !

این قدر هم نرو زیر باران

حرف در می آورند

آخر یک آدم با  ۴۵ کیلو وزن  و

سودای عوض کردن این دنیا ؟

کارمند با برگه ی مأموریتش

به خانه رفت برای سکته

و از پسری که می دوید اگر بگویم

انگار که هیچ نگفته ام

که شال گردن همین طورها استعفا می دهد

تا برود ،  برود جای دیگری جر بخورد .

راستی چه طور می شود در سرنوشت یک کوچه

فحش نباشد ، چشمک نباشد ؟

در سفر ، در حضر و در پیراهنش حتا

راننده یک قسم بود

سوگند خودش به خودش

که لااقل تا قبل از استحاله  در بطری

او را هل ندهند .

می رفتیم و مثل همیشه

پوشک دهانی نایاب بود

از بس که  اهل فن  هست و

 مصاحبه های جنجالی :

" کچلی که عیب نیست

باید که آدم دلش پر مو باشد ! "

می رفتیم و بر پیش و پس تک پوشم :

" کسی راز مرا داند

که از این رو به آن رویم بگرداند ... " (1)

و تدبیرهای چاک چاک

این ور و آن ور ، سفید سفید

که با جلد گوسفندی کوچه غلط می دادند

و از عابران بی خودی متبسم

دل ابرها که دیگر نگو !

یعنی که مسافرت بودیم و خوش گذشت .

(1)   از "اخوان ثالث"