شعری از "علی عبدالرضایی"
دو صندلی که روبروی هم نشست دوربین
دوباره منصرف شد و نشد که بی خیال ِ لانگ شات بگذرد
سفید شد
سیاه شد
سراسر ِ سیاهی وسفید ِ پرده را دوباره رنگ کرد
که صندلی روبروی خود نشسته باشد و به محض ِ عطسه کرده باشد ِ کسی که داد کرده کات!
سکانس بسته باشد وحوالی ِ خیال ِ ۱
یکی که بی خیال ِ کوچه می گذشت
به دوربین که لانگ می گرفت
رسیده در نمای زندگی سیاه لشکری کند
و دیگری که روبروی صندلی نشسته بود
کسی نبود
به جز کسی که با کسی نبود
همه سیاه لشکرند
برای دوربین چکار می کنند
همین که می تواند از چه دور لشکری بیاورد به قصد ِکشت تا دوباره زندگی توسطِ
بهانه ای که از خیال ِ٢ به دو گذشت...
چقدر بد گذشت
به جز کسی که هیچکس نبود
در این قمارخانه ای که هرچه باخت می بَریم!
همه سیاه لشکریم
+ نوشته شده توسط مجید بالدران در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 و ساعت
13:22 |