گزارش

بعد از سلام

۱-

سرانجام پس از ده ماه آزگار،غزلیات دیوان شمس به پایان رسید؛حلاوت این دریای عسل!!حالاحالاها بامن است.اگر نفسی بلاشد و حالی، چه آهنگهای جاودانه ای می توان از رقص بی کران مولای رومی شنید!۱

۲-

دکتر شفیعی کدکنی ،کتاب ارزشمند "زمینه های اجتماعی شعر معاصر "را به تازگی منتشر کرده است.

تلاشهای این پیر فرزانه،کارنامه کاهلی  نسل جوان نمای خسته دل به شمار می آید.

شعری از آمریکای لاتین

بازتاب

هنگامی که میمون به آدمی خیره می شود

این اندیشه ،چندش آوراست

که ما آینه کوچک مسخره ی وی و حماقت هایش باشیم.

                       *خوزه امیلیو پاچه کو- شاعر مکزیکی

کدبانو

شعری از دکتر جواد مجابی

وقتی از پله ها می آیی پایین

روشنایی را می مانی

                        آرام

                        آرام

که تمام ایوان عطر تورا دارد.

وقتی از ایوان می پیچی

                          باگلهای سپید

میز صبحانه

زیربازویت،شادی را می ماند

روزبالامی آید

              درکاسه ی شیر.

 

 

سه رویداد

۱

"زنده میری" مجموعه اشعار دکتر بهائدالدین خرمشاهی منتشر شد.

۲

دکتر شفیعی کدکنی با "قلندریه در تاریخ" دوباره خانه روشن کرده است.

۳

"دوبلبل روی شاخه های پسته "درچاپ دوم همچنان می خوانند؛البته اگر...اگر...اگر...

 

پیش از باران

شعری از "منوچهر آتشی"

بر اعصابم

اگر چشمای تونبارد

شعر

بابونه ی سبزی نخواهدشد

برکتف قریحه ام...

 

...ودری بازنخواهد شد فرار مرااز این برهوت

اگرتو

سردرپی ام نگذاری

ازاین سرمای استخوان سوز.

نماز شکر

شعری از "مهرنوش قربانعلی"

 

آیه ای که دوستش داشتم

به چشمانم بازگشته

هوابیش از نفس کشیدن است.

عکسی برای خندیدن

شعری از "کامبیز کریمی"

برهنه آمدم...برهنه

برهنه همچون لذت سهمناک میلاد هابیل

همچون لغزش باران برسینه های حوا

همچون آزمون شگرف آدم اولین بوسه را

 

شاید یک باردیگر

برزبان باد برهنه شوم

اما...دریغا...دریغا که میلاد هابیل

وسوسه تکرار تجربه آدم بود

تاباتلاق خون و خلافت قابیل دروجود آید.

نمایشگاه سخن های مقدس

اشعاری از "لطیف هلمت"

۱

گورستان

شهری است

که مردمانش

ازهمه بیانیه های جنگ و آشتی

به تنگ آمده اند...

۲

خدا چه سنگدل است

زندگی را آفریده است

خدا چه مهربان است

مرگ را آفریده است

۳

بایدسال آینده

جنازه ی سال گذشته را

درکجاکند؟

۴

اهوراانسان را

به آرامش فرامی خواند

خوداماازهزاران سال پیش

شمشیر آخته را

روبه سوی اهریمن گرفته است!!

شعری از احمد شاملو

میان کتابها گشتم

میان روزنامه های پوسیده ی پرغبار

درخاطرات خویش

درحافظه ای که دیگر مدد نمی کند

خودرا جستم و فردا را.

 

عجبا!

جست و جوگرم من

                  نه جست و جو شونده.

من اینجایم و آینده

درمشت های من.

گذران

یک شعر جدید

برای رسیدن به فردا

ازدیروزها گذشتیم

بی تماشای اکنون رسیدیم

ازفرداهای به دیروزگذشتن

                          ۸۶

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گذران

یک شعر جدید

برای رسیدن به فردا

ازدیروزها گذشتیم

بی تماشای اکنون رسیدیم

ازفرداهای به دیروزگذشتن

                          ۸۶

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فرودگاه

یک شعر از "روجاچمنکار"

فرودگاه یخ زد

تورفتی

بخارچای ،گونه های مرا خیس کرد

 

حالا

هرصبح

آب و برگ حنا به آسمان می پاشم

گنجشکها دیگر

           بامن صمیمی شده اند.

دوشعر کوتاه از "لطیف هملت"

۱

درجنگ

ترس 

 ازترس گلوله

خودرا پنهان می کند!

۲

اگر هزار سال دیگر

دوباره به دنیا بیایم

بازیکن یک تیم فوتبال می شوم

شاید با یک گل اتفاقی

میلیونر شوم!

جاودانگی

شعری از :کریم دشتی

تولحظه ای بس کوتاه هستی

که در میات پنجه هایت هستم

که گم می شوی

ابدیتی بس دراز

درمیان لحظه و ازل

مرا همچون نقشه ای تقسیم کرده ای.

 

نام ها

یک شعراز "شرمن الکسی"

نام ام یک نام سرخ پوستی نیست.

بادهرگزبامادرم سخن نگفت

وقتی به دنیا آمدم.

قلب ام پنهان زیرپوسته های گردو

جابه جا می شد. باید تقلب کنم

تاحس کنم صدای کوبش طبلها را در سینه ام.

وقاحت

یک شعر قدیمی

هر پرتو رنگینی

علامت خطری ست

برای باغچه های تشنه

هنگام خشم خورشید

                           ۷۴

عریضه

شعری از مهردادفلاح

عالی مقاما!

قلم گرفته انگشتم را

                      معطلم می کند

ومن همین طور مانده پادرهوایم

وخون است که سر می رودازهرجایم

سرم سنگین و

دلم هوایی شده تا سری بزنم باز به ملک شما

قلم گرفته انگشتم را

نمی گذارد پدرسگ صاب!

نیمه پرلیوان

یک شعرازقیصرامین پور

اینروزهاکه می گذرد

                       شادم

زیرا

یک سطردرمیان

                    آزادم

ومی توانم

هرطوروهرکجاکه دلم خواست

                               جولان دهم

-دربین این دوخط -

روزگارما

شعری جاویدان از "احمدشاملو"

اندیشیدن

درسکوت.

 

آن که می اندیشد

بناچار دم فرومی بندد

اما آنگاه که زمانه

                  زخم خورده و معصوم

                                      به شهادتش طلبد

 به هزاران زبان سخن خواهد گفت.

شاید

شعری از شبنم آذر

خالی است

اتاق کوچک من.

 

من،

تکیه داده ام سرم را

به کتابی

که نمی توانم بخوانمش

شاید،

کسی که به انگشت سبابه

درمی زند،

خدای خسته ی مهربان باشد

سیب

شعری از "روجاچمنکار"

عزیزم!

دنباله ی این فنجان داغ

باشدبرای فرداشب

تاتو

آدم شده باشی و

من، سیبی گیرکرده توی گلوی بهشت.